“Oeps” en de kracht van groei-taal

Vijf wijze uilen:

Ik kreeg het cadeau van een lieve vriendin; een fraai stenen beeld van vijf wijze uilen met in het midden plek voor een waxinelichtje. Het bevat voor mij een kostbare symboliek en staat altijd op het tafeltje naast de bank te branden als een inspiratiebron voor wijsheid in moeilijke tijden. Ik bedoel eigenlijk: daar stond het altijd…. totdat mijn 3 jarig neefje bij me op bezoek kwam. Mijn peuter-neefje heeft het, bij zijn leeftijd passend,  talent om te bewegen, te experimenteren en te onderzoeken….en kon derhalve de roep van de uilen niet weerstaan. Hij wilde onderzoeken of stenen vogels ook kunnen vliegen…..

Zo gebeurt het dat de uilen met een grote boog door de kamer vliegen en met een harde klap op de planken vloer landen…onthoofd en vleugellam liggen ze daar; stilzwijgend en uiteengevallen in enkele brokkenstukken.

Breinmechanismen:

Wat werken die breinmechanismen toch snel zeg; voor ik het weet zijn er de gedachten; ‘Getver, heeft ie ongevraagd dat beeldje gepakt en nu is het stuk, nee hè ’. Ik voel de irritatie door mijn lijf gaan en hoor mezelf diep zuchten….en dan; dan zie ik zijn ogen. Ogen die, nadat ze schichtig peilen hoe bij mij de vlag erbij hangt, neergeslagen worden in onzekere afwachting van wat komen gaat.

Ik realiseer me hoe kwetsbaar een kind van 3 is en hoe betekenisvol mijn reactie kan zijn. En als een geschenk uit de hemel plopt de wijze les van mijn mindset-trainer op; in dit soort situaties kan je je primaire reactie leren te vervangen door een enkel en eenvoudig: “OEPS”. Oftewel; je zet je executieve functie ‘zelfregulatie’ aan het werk. En dit is te leren want de plasticiteit van ons brein maakt dat we dit, en nog véél meer, (verder) kunnen ontwikkelen.

Zo gezegd, zo gedaan, en door de neutraal uitgesproken ‘Oeps’, die er bij mij al voor zorgt dat ik mijn irritatie voel wegvloeien, heb ik tijd om te bedenken wat ik ga zeggen. Ik kom uit op het volgende: “Als je de volgende keer ergens mee wilt spelen wat van Conny is, wat kan je dan doen?”. Hij lijkt nog wat hulp nodig te hebben en ik vraag: “Zou je dan aan mij kunnen vragen of je het mag pakken?’. Hij knikt en ik zeg: “Ja, dat is fijn en als jij het vraagt kan ik ja of nee zeggen’. Hij lijkt opgelucht adem te halen….

Tja, het beeldje van de wijze uilen is onherstelbaar beschadigd maar de band met mijn neefje heeft geen schrammetje opgelopen…en dat alles door het wijze woordje ‘OEPS”.

Wil je dat anderen dit ook lezen? Deel dan dit bericht!